RSS

Camille Claudel, 1915 (2012)

17 Ağu

1999’da “L’humanite” filmiyle Cannes Film Festivali’nde herkesi ikiye böldükten sonra Jüri Büyük Ödülü’nün sahibi olan Fransız filozof/yönetmen Bruno Dumont, filmlerinde amatör oyuncular kullanan, insana ve ahlaka dair çetin analizler yapıp insanı seçimlerle ve düşüncelerle baş başa bırakan bir isim. Dumont, ilk defa amatör oyuncu kalıbını bir kenara bırakarak başrolü ünlü Fransız aktrist Juliette Binoche’a veriyor.

camille claudel 1915

Değeri bilinememiş heykeltıraş Camille Claudel’in hayatı daha önce 1988’de Bruno Nuytten tarafından 175 dakikalık bir biyografik film olarak sinemaya uyarlanmıştı. Dumont ise riskli bir işe kalkışarak Claudel’in hayatına değil, 30 yıl kaldığı akıl hastanesindeki birkaç gününe odaklanıyor. Claudel’in sanatını değil, onun sanatını icra etmesinin engellenmesini, günden güne nasıl yıpratıldığını bazen sesli, bazen sessiz ama soyut bir çığlıkla resmediyor. Asla olayı dramatize etmiyor, müzik kullanmıyor, kamera açılarıyla ve oyuncu yönetimiyle Claudel’in psikolojik tahlillerini, yorgunluğunu, üzüntülerini, korkularını, beklentilerini, nefretlerini, içsel çalkantılarını, hayal kırıklıklarını ortaya döküyor.

Akıl hastanesinde dahi dinin tek çözüm yolu olarak sunulduğu bir manastır havası sezdirilmesi, Hristiyanlık eleştirisini de beraberinde getiriyor. İnsan, ahlak ve din eleştirisini her filminde gözler önüne seren Dumont, bu manastır benzeri atmosferle yer yer Cristian Mungiu’nun yakın zamanlı başyapıtı “Dupa Dealuri”yi hatırlatıyor. Kadının ikinci plana atılması, değersizleştirilmesi, engellenmesi, içsel yolculuğa terk edilmesi gibi konularda da Claude Miller’ın “Therese Desqueyroux”una benzer bir yapıyı beraberinde getiriyor. Therese D’deki klasik anlatının aksine, Dumont’un soyut, minimalist, yabancılaştırıcı ve zorlayıcı sinema anlayışıyla karşı karşıya kalıyoruz.

camille claudel 1

Juliette Binoche, her türlü ödüllerin ötesinde adeta kendi benliğinden sıyrılarak Camille Claudel kimliğini üzerine geçiren oyunculuğuyla filmi daha güçlü kılıyor. Akıl hastanesindeki diğer karakterlerin gerçek zihinsel engelli insanlardan oluşması ise filmin gerçekçi atmosferine ve Claudel’in sıkışmışlık, çaresizlik hissine büyük katkı sağlıyor.

3.5 / 5

Reklamlar
 
Yorum yapın

Yazan: Ağustos 17, 2013 in Film Kritikleri

 

Etiketler: , ,

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: